جسارت

دارم می فهمم که گاهی از چه چیزهای بیخودی می ترسیدم. گاهی از ترس های دیگران هم می ترسیدم و حس می کردم که آدم ها موقعی که با ترس هاشون روبرو می شند خیلی غیرقابل پیش بینی هستند. اما در اصل آدم ها تو این جور مواقع فوق العاده آسیب پذیرند؛ ممکنه کسی این آسیب پذیری رو درست نشون بده و دیگری خیلی بد و با حالت تهاجم. اما حالا می دونم که بهتره بجای اینکه از این حالت آدم ها بترسم، بهتره بهشون این حس رو القا کنم که می تونند به ترسشون غلبه کنند.

خوب شاد یه زمانی هم من ترسیده باشم، و نیاز داشته باشم به جای اینکه احساس تنهایی کنم، بهم القا بشه که می تونم.